1. Cila eshte Dr. Klarida Rrapaj?
    Dr. Klarida Rrapaj është një psikologe, kriminologe, viktimologe dhe psikoterapeute në trajnim, si dhe drejtuese rajonale e Lazio për Organizatën Ndërkombëtare të Policisë (IPO). Ajo gjithashtu kontribuon si psikologe vullnetare në shkollën Shqiptare “Pranë Teje” në Romë dhe në Shoqatën Ama Lei në Bracciano. Përveç kësaj, ajo gjithashtu angazhohet si psikologe në Shoqatën Shqiptare për gratë shqiptare për një botë më të mirë në Romë. Ajo gjithashtu bën fushata në shkolla për të rritur ndërgjegjësimin e nxënësve në lidhje me fenomenin e bullizmit dhe cyberbullizmit. Tani, përveç punës në studion e saj private, ajo punon edhe si mesues në Universitetin eCampus Roma dhe si Psikologe në Federatën Italiane Krav Maga, e cila merret me trajtimin e vetëmbrojtjes personale.
  2. Pse e ndermoret kete iniciative?

Kjo iniciativë ka lindur nga një ftesë që më është bërë për të marrë pjesë në një ngjarje shumë të veçantë. Sapo kam mësuar për këtë mundësi, kam ndjerë një emocion të madh dhe kam vendosur të mbështes menjëherë kauzën e hapjes së një shkolle shqiptare për të mësuar fëmijëve tanë gjuhën tonë. Është një nder i madh për mua që të jem pjesë e këtij projekti që na lejon të ruajmë rrënjët tona, kulturën tonë dhe gjuhën tonë. Do të më pëlqente të punoja për të ofruar një arsim të cilësisë së lartë për të rinjtë shqiptarë që jetojnë në Itali. Jam e sigurt që shkolla jonë do të bëhet një vend mësimi dhe krenari për tërë komunitetin tonë.

Questa iniziativa è nata da un invito che mi è stato fatto di partecipare a un evento molto speciale. Appena ho saputo di questa opportunità, ho sentito un’emozione immensa e ho deciso di sostenere immediatamente la causa di aprire una scuola albanese per insegnare ai nostri bambini la nostra lingua. È un grande onore per me essere coinvolta in questo progetto che ci permetterà di preservare le nostre radici, la nostra cultura e la nostra lingua. Mi piacerebbe lavorare per offrire un’istruzione di qualità ai giovani albanesi che vivono in Italia. Sono sicura che la nostra scuola diventerà un luogo di apprendimento e orgoglio per tutta la nostra comunità.

  1. Cilet jane personat ge ju mbēshteten?

Ky projekt nuk do të ishte mundur pa ndihmën e shumë njerëzve. Së pari, dua të falenderoj presidentin e Shoqatës Prane Teje Edmon Ndoj, i cili ka mbështetur dhe udhëhequr këtë projekt me vendosmëri dhe përkushtim. Një mbështetje tjetër kryesore ishte ajo e ambasadës tonë shqiptare dhe Ambasadore Anila Bitri dhe ekipit të saj të bashkëpunëtorëve, që kanë dhënë kontributin e tyre për realizimin e këtij projekti.

Questo progetto non sarebbe stato possibile senza il contributo di molte persone. In primo luogo, voglio ringraziare il presidente della Associazione Prane Teje Edmon Ndoj, che ha sostenuto e guidato questo progetto con determinazione e dedizione. Un altro sostegno fondamentale è stato quello della nostra ambasciata albanese e della nostra Ambasciatrice Anila Bitri e del suo team di collaboratori, che hanno dato il loro contributo per la realizzazione di questo progetto.

  1. Si e priti komuniteti shqiptar në Itali hapien e nië shkolle
    ne gjuhen shqipe?

Unë kujtoj me qartë ditën kur kemi pasur një nga takimet e shumta me komunitetin shqiptar për të prezantuar projektin tonë për hapjen e shkollës shqiptare. Që nga fillimi, prindërit kanë treguar një interes të fortë ndaj kësaj nisme dhe na kanë treguar gjithë mbështetjen e tyre. Kjo na ka mbushur me gëzim dhe mirënjohje, sepse është gjithmonë një nder i madh të kemi mbështetjen e komunitetit tonë. Në Romë, komuniteti i fëmijëve shqiptarë është në rritje të vazhdueshme dhe ne ndjehemi me nder dhe përgjegjësi për të mos i zhgënjyer besimin që na është dhënë. Ne jemi të vetëdijshëm për rëndësinë e ofrimit të një arsimi cilësor të rinjve tanë dhe do të bëjmë maksimumin tonë për të realizuar këtë projekt dhe për të bërë krenar komunitetin tonë.

Mi ricordo con chiarezza il giorno in cui abbiamo avuto uno dei tanti incontri con la comunità Albanese per presentare loro il progetto di apertura della scuola albanese. Sin da subito, i genitori hanno dimostrato un forte interesse nei confronti di questa iniziativa e ci hanno mostrato tutto il loro sostegno. Questo ci ha riempito di gioia e di gratitudine, perché è sempre un grande onore avere il supporto della propria comunità. A Roma, la comunità di bambini albanesi è in costante crescita e noi ci sentiamo onorati e responsabili di non deludere la fiducia che ci è stata accordata. Siamo consapevoli dell’importanza di offrire un’educazione di qualità ai nostri giovani e faremo del nostro meglio per realizzare questo progetto e rendere orgogliosa la nostra comunità.

  1. Sa ishte e vështirë emigrimi juaj në vitin 1991 nga Shqipëria në Itali, pa njohur gjuhën dhe kulturën e vendit të ri?

Emigrimi ishte një nga përvojat më të vështira që kam përballuar në jetën time. Në vitin 1991, kur e lashë Shqipërinë për të shkuar në Itali, u gjenda përballë një realiteti të plotësisht të ri. Nuk njihja gjuhën dhe kulturën e vendit tim të ri, dhe kjo e bëri gjithçka edhe më komplekse. Ndjeva veten të humbur dhe të izoluar, i pa aftë për të komunikuar me të tjerët dhe për të kuptuar çfarë më rrethonte. Ishte një periudhë shumë e vështirë, ku përballem me vetminë dhe mallin për vendin tim të lindjes, bashkë me sfidën e të adaptuarit në një mënyrë të re të jetesës. Megjithatë, edhe pse ishte e vështirë, arrita të kaloj këtë ndryshim radikal dhe të ndërtoj një jetë të re në Itali, falë vendosmërisë sime dhe vullnetit për të integruar në shoqërinë italiane. Sot, duke shikuar pas në ato vite, kuptoj sa e madhe ishte kjo sfidë dhe sa kam mësuar dhe rritur falë këtij rrugëtimi të emigracionit.

L’emigrazione è stata una delle esperienze più difficili che abbia mai affrontato nella mia vita. Nel 1991, quando ho lasciato l’Albania per trasferirmi in Italia, mi sono trovato di fronte a una realtà completamente nuova. Non conoscevo la lingua e la cultura del mio nuovo paese, e questo ha reso tutto ancora più complicato. Mi sentivo perso e isolato, incapace di comunicare con gli altri e di capire ciò che mi circondava. È stato un periodo molto difficile, in cui ho dovuto affrontare la solitudine e la nostalgia per la mia terra natale, unita alla sfida di dovermi adattare a un nuovo modo di vivere. Tuttavia, nonostante le difficoltà, sono riuscito a superare questo cambiamento radicale e a costruire una nuova vita in Italia, grazie alla mia determinazione e alla volontà di integrarmi nella società italiana. Oggi, guardando indietro a quegli anni, mi rendo conto di quanto sia stata una grande sfida e di quanto abbia imparato e cresciuto grazie a questo percorso di emigrazione.1

  1. Keni një mendim te ndani me ne ne lidhje me shpopullimin?

Për çështjen e depopullimit të shqiptarëve në Shqipëri, nuk kam shumë të dhëna, por mund të them se këtu në Romë, komuniteti shqiptar është shumë i pranishëm, përbërë kryesisht nga familje të reja me dy ose tre fëmijë. Edhe pse ka mungesë të të dhënave, është e qartë se shqiptarët po kërkojnë mundësi të reja dhe një cilësi më të mirë të jetës në vendet e huaja, siç tregon prezencën e tyre të fortë në qytete si Roma. Ky depopullim mund të ketë shkaqe të ndryshme. Megjithatë, prania e një komuniteti shqiptar të aktivizuar dhe të integruar në shoqërinë italiane është një sinjal pozitiv i një integrimi të mundshëm dhe shkëmbimit kulturor mes dy vendeve.

Per quanto riguarda il spopolamento albanese in Albania non ho molti dati, , tuttavia posso affermare che qui a Roma è ben presente la comunità albanese, composta principalmente da famiglie giovani con due o tre figli. Nonostante la mancanza di dati, è evidente che gli albanesi stanno cercando nuove opportunità e una migliore qualità della vita all’estero, come dimostra la loro forte presenza in città come Roma. Questo spopolamento potrebbe avere diverse cause. Tuttavia, la presenza di una comunità albanese attiva e integrata nella società italiana è un segnale positivo di una possibile integrazione e scambio culturale tra i due paesi.