Në zemrën e çdo besimtari që kërkon të ndjekë rrugën e Zotit, ka një nënkuptim të thellë dhe të rëndësishëm që shpeshherë nuk ndjehet në mënyrë të dukshme përmes fjalëve të thëna me zë të lartë, por përmes veprimeve dhe qëndrimeve të vërteta. Besimi kërkon një përkushtim të sinqertë dhe të qëndrueshëm, që e ndihmon individin të jetojë në harmoni me Zotin dhe me të tjerët.
Një nga aspekte më të rëndësishëm të besimit është se ai duhet të bazohet në ndjenjat dhe përkushtimin e sinqertë ndaj Zotit, dhe jo në shfaqjet e jashtme ose në përpjekjet për të nxjerrë në pah virtytet personale. Në një botë ku shpeshherë njerëzit ndihen të shtyrë për të treguar përkushtimin e tyre përmes aktesh të dukshme dhe përmes kritikës së atyre që nuk e ndajnë të njëjtën bindje, është e rëndësishme të kujtojmë se besimi i vërtetë qëndron në shpirt dhe jo në veprimet që mund të jenë vetëm për të dhënë përshtypje.


Mënyra si e jetojmë besimin tonë dhe si e shprehim atë në marrëdhëniet me të tjerët është një reflektim i thellë i vlerave tona dhe të kuptuarit tonë të përkushtimit ndaj Zotit. Zoti i gjithëmëshirshëm na ka mësuar që të jemi të mëshirshëm dhe të drejtë ndaj të tjerëve, dhe nuk na ka dhënë të drejtën të gjykojmë ndokënd. Kjo është një trashëgimi e rëndësishme e besimit ortodoks, e cila na udhëzon të kemi empati dhe mirëkuptim për të tjerët, pa bërë dallime përbindshmëri dhe pa përfshirë në veprimet tona përpjekje për të dëshmuar se jemi më të mirë.


Për fat të keq, ndonjëherë njerëzit e ndiejnë nevojën për të gjetur të meta tek të tjerët si një mjet për të mbuluar të metat e tyre ose për të ndjerë një ndjenjë superioriteti. Kjo është një trashëgimi e një sistemi të mbizotëruar nga diktatura dhe mungesa e lirisë, ku individët e humbasin ndjeshmërinë ndaj shpirtit të tyre dhe i nënshtrohen standardeve dhe pritshmërive të jashtme. Megjithatë, besimi i vërtetë qëndron në ndjeshmërinë dhe përkushtimin ndaj Zotit dhe nuk ka nevojë të bëhet objekt i debatit dhe i kritikës.


Nuk duhet të lejojmë që ndarjet dhe paragjykimet të na largojnë nga thelbi i besimit tonë dhe të na shpërqendrojnë nga qëllimi ynë i vërtetë.


Le të kujtojmë se besimi qëndron në shpirt dhe se ai duhet të jetë një burim i dashurisë, mirëkuptimit dhe empatisë për të gjithë ata që na rrethojnë. Le të përpiqemi të jemi shembuj të mirë të vlerave të besimit tonë dhe të jetojmë në paqe me vetveten dhe me të tjerët.